Το μπακάλικο του Σιατή στα Τρόπαια

Time to read
less than
1 minute
Read so far

Το μπακάλικο του Σιατή στα Τρόπαια

Αύγουστος 11, 2017 - 20:02
0 σχόλια

Του Θεόδωρου Νίτσου

Τα μπακάλικα ήταν όπως οι ενορίες. Κάθε περιοχή είχε και τον δικό της μπακάλη, τον άνθρωπο από τον οποίον ψώνιζε όλη η συνοικία στις πόλεις του '50 και του '60, όταν τα πολυκαταστήματα ήταν ακόμα άγνωστη λέξη. Στα χωριά μας, δε, το μπακάλικο και η μπακαλοταβέρνα ήταν τα μοναδικά μέρη στα οποία μπορούσες να βρεις (σχεδόν) τα πάντα: από τετράδια και μολύβια ως σκόνη και σαπούνι για τη σκάφη, μπικουτί, φέτα και πάστα τομάτας (καβουρδισμένο ψωμί με πελτέ, λίγο λάδι και αλάτι ανάστησαν γενιές και γενιές παιδιών...).

Με μια αίσθηση νοσταλγίας, ο Θεόδωρος Νίτσος περιγράφει το μπακάλικο του Σιατή στα Τρόπαια, την πραμάτεια, τους θαμώνες και μια εοχή που μπορεί να έχει φύγει, αλλά η μυρωδιά της πλανιέται ακόμα.

Μια τυπική μπακαλοταβέρνα των Τροπαίων ήταν το κατάστημα του γερο-Σιατή, Σπηλιακόπουλος Χρήστος ήταν το κανονικό του όνομα. Μετά από ολιγόχρονη παραμονή στην Αμερική, όπως και πολλοί Τροπαιάτες στις πρώτες τρεις δεκαετίες του 20ού αιώνα, ο Σιατής, αξιοποίησε το κομπόδεμά του, ανοίγοντας μπακαλοταβέρνα στην απάνω γειτονιά.

Το κατάστημα στεγαζόταν στο ισόγειο της οικίας ενός άλλου «Αμερικάνου», του Γιάννη Χριστόπουλου ή απλά Λιγιόγιαννη. Το κτήριο βρίσκεται δίπλα από την Απάνω Βρύση και ακριβώς απέναντι από το δίστρατο που οδηγεί, αν πας αριστερά, στην κεντρική πλατεία ή στην Αγία Παρασκευή αν στρίψεις δεξιά. Εμπαινες λοιπόν από τη βαριά δίφυλλη πόρτα σε μια ευρύχωρη αίθουσα, αριστερά, κάτω από το παράθυρο,υπήρχε ένα τεράστιο πολυγωνικό τραπέζι, το μοναδικό, καμιά δεκαριά ετερόκλητες καρέκλες υπήρχαν γύρω του. Πάνω σε αυτό το τραπέζι,δίνονταν ομηρικές μάχες Δηλωτής και Τριόμφο, με τους μαιτρ του παιχνιδιού, Ματζουράνη, ιδιοκτήτη του διπλανού καταστήματος με την επωνυμία Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ (το κέντρο της γειτονιάς), όπως έγραφε η ταμπέλα.που απεικόνιζε μια μαύρη γάτα που τα μάτια της ήταν λαμπάκια που ήταν συνδεμένα με μπαταρία και έφεγγαν το βράδυ. Την τριάδα ή τετράδα συμπλήρωναν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πρώην οδηγός στην PAUER και τότε της ΔΕΗ, που άραζε το υπερεσιακό lLADROVER στην αλάνα της Απάνω Βρύσης, ο ξαδελφός του, Κανελλιβασίλης, ένας χασάπης, ο Τσιατάς, που ήταν περισσότερο γνωστός σαν Μαύρος, ο Λιγιάς στον οποίο ανήκε και το κτήριο και φυσικά ο ίδιος ο Σιατής. Στο βάθος υπήρχε ο πάγκος του μπακάλικου, πάνω του υπήρχε η ζυγαριά και το ξύλο με τα δράμια, ο τενεκές με την πάστα, η κασέλα με τις παστές σαρδέλες, λίγα αβγά, προϊόν του ανταλλακτικού εμπορίου, μια μποτίλια με ούζο και χύμα οινόπνευμα..

Δίπλα από τον πάγκο ήταν η πλάστιγκα και μερικά σακιά με πατάτες, αλεύρι, φασόλια και ρύζι.Κάτω από τον πάγκο βρισκόταν μια τραμιζάνα με κρασί, μια μικρότερη με ξύδι και μια με ούζο. Στα λιγοστά ράφια αριστερά υπήρχαν, αλάτι και πιπέρι χύμα, μακαρόνια, τσιγάρα και αυτά χύμα, σπίρτα, τσιακουμακόπετρες, δυο τρία λαμπόγυαλα και φυτίλι για τις τσιμπλόλαμπες, μερικά κεριά, δυό καταταλαιπωρημένα τάβλια, μερικές τριμμένες κολιτσίνες. 

Ακόμα υπήρχαν λίγα εικοσάφυλλα τετράδια, μερικά μολύβια, δυο πλάκες, κάμποσα κοντύλια,στουπόχαρτα, κοντυλοφόροι και μελάνι χύμα. Υπήρχε ακόμα στα δεξιά ένας γκαζοντενεκές με πετρέλαιο, με ένα χωνί πάνω του. Την εικόνα συμπλήρωναν λίγα σαρώματα και μερικά παβούρια με χλωρίνη. Πίσω από τον κεντρικό πάγκο πάνω σε έναν μικρότερο υπήρχε ένα καμινέτο για την παρασκευή του καφέ. Μια νιπτήρα ήταν κρεμασμένη στον τοίχο και από κάτω της βρισκόταν μια λεκάνη που ξεπλένονταν τα ποτήρια και τα καφόμπρικα. Μια μεγάλη βαρέλα εξασφάλιζε το απαραίτητο απόθεμα νερού και μια στάμνα δρόσιζε τους πελάτες με δροσερό νερό από την Απάνω Βρύση. Στο υπόγειο, που έμπαινες από εξωτερική πόρτα, υπήρχαν τα βαρέλια με το κρασί, απαραίτητη συνθήκη ύπαρξης και του πιο ταπεινού μαγαζιού. Θαμώνες στο μαγαζί αυτό αλλά και στον ΜΑΥΡΟ ΓΑΤΟ ήταν οι πανωμαχαλιώτες, οι ενορίτες της εκκλησίας της Παναγίας δηλαδή,που θεωρούσαν δικαιωματικά, πως αυτοί ήταν οι πιο παλιοί Τροπαιάτες, αφού εκεί γύρω από την απάνω βρύση δημιουργήθηκε πριν από μερικούς αιώνες ο πρώτος πυρήνας του χωριού.

Αναρτήθηκε από τον Θεόδωρο Νίτσο στη σελίδα Όμορφα Χρόνια στο Facebook. Ο κ. Νίτσος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Όμορφα χρόνια - Αληθινές ιστορίες».


Προσθήκη νέου σχολίου

Το ArcadiaPortal.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά, συκοφαντικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.