Βλαχοκερασιά (Δήμος Σκιρίτιδας)

Η Βλαχοκερασιά είναι η έδρα του Δήμου Σκιρίτιδος και το μεγαλύτερο σε πληθυσμό χωριό του με 705 κατοίκους. Σε μικρή απόσταση από την Τρίπολη (μόλις 23 χλμ), αποτελεί ιδανικό προορισμό, για να απολαύσει κανείς την ορεινή φύση, καθώς βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο (960 μ.) και είναι κατάφυτη από πυκνή βλάστηση με πλατάνια, καστανιές, καρυδιές και κερασιές. Στο κέντρο του χωριού, στην πλατεία Ομογενών, δεσπόζει η επιβλητική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένη από δωρεές μεταναστών.

Ονομασία του χωριού

Το όνομα του χωριού είναι συνδεδεμένο με την ιστορία του διπλανού οικισμού, της Κερασιάς. Παλαιότερα τα δύο χωριά αποτελούσαν δύο γειτονιές, την Πέρα και τη Δώθε Κερασιά, ονομασμένα έτσι από την αφθονία του ομώνυμου δέντρου. Όμως, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Βλαχοκερασιά πέρασε στον έλεγχο του Τούρκου τοπάρχη της Τρίπολης, ύστερα από δόλο εις βάρος του Έλληνα Δημογέροντα. Φαίνεται λοιπόν πως το όνομα προήλθε από το όνομα εκείνου του Δημογέροντα (Βλαχοκερασιώτης).

Η Ιστορία του Δήμου Σκυρίτιδας

Σήμερα η Σκιρίτιδα καλύπτει την περιοχή του τεχνητού δρυμού που δημιούργησε ο Τάσος Στεφάνου, και αποτελεί από το 1999 δήμο του νομού Αρκαδίας, περιλαμβάνοντας τα χωριά Βλαχοκερασιά, Κερασιά, Βούρβουρα, Πηγαδάκια, Αλεποχώρι, Κολλίνες, Αγία Βαρβάρα. Κατά την αρχαιότητα (8ος-5ος αι. π.Χ.) , η περιοχή θεωρείτο τμήμα της σπαρτιατικής κυριαρχίας και, μολονότι οι Σκιρίτες ήταν αρκαδικής καταγωγής, έμειναν γνωστοί για το επίλεκτο σώμα 600 ανδρών (Σκιρίτις λόχος) που συμμετείχε στη σπαρτιατική φάλαγγα, κατέχοντας μάλιστα τιμητική θέση δίπλα στους τριακόσιους της φρουράς του βασιλιά κατά τη διάρκεια των μαχών. Όταν οι Θηβαίοι με τον Επαμεινώνδα εισβάλλουν στη Λακωνική (4ος αι. π.Χ.), καταλαμβάνουν το Οίον (κοντά στη σημερινή Κερασιά) και οι Σκιρίτες, αποδεσμευμένοι πλέον από τη σπαρτιατική κυριαρχία, συμμετέχουν στην ίδρυση της Μεγαλόπολης. Κατά τα ελληνορωμαϊκά χρόνια, η Σκιρίτις ανήκε είτε στη Μεγαλόπολη είτε στην Τεγέα ή στη Σπάρτη.

Το σπήλαιο

Στην ανηφόρα προς το κοιμητήριο του χωριού και συγκεκριμένα ακριβώς από πάνω από τον Άϊ Γιώργη βρίσκεται η μοναδική είσοδος που έχει βρεθεί για ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο ήταν γνωστό από παλιά στους κατοίκους ωστόσο για πρώτη φορά κατέβηκαν σε αυτό σπηλαιολόγοι πριν από 2 χρόνια. Μια προσπάθεια είχε γίνει και στο παρελθόν από τους ίδιους τους κατοίκους του χωριού, χωρίς ωστόσο επιτυχία, καθώς το σπήλαιο είναι πολύ απότομο και τα μέσα ήταν πενιχρά (η προσπάθεια είχε πραγματοποιηθεί την δεκαετία του 40') . Σε αυτό , όπως φαίνεται και στις εικόνες, βρέθηκαν δεκάδες νάρκες και διάφορα άλλα πυρομαχικά από την εποχή του 2ου παγκοσμίου πολέμου και του εμφυλίου.

Ευρήματα: Ο Κ.Α. Ρωμαίος, αρχαιολόγος, καθηγητής, συγγραφέας και Ακαδημαϊκός με καταγωγή από το χωριό Βούρβουρα το 1907 πραγματοποίησε πρόχειρες ανασκαφές στην περιοχή αυτή όπου και ανακάλυψε πολλά πήλινα αγαλμάτια κορών Καρυάτιδων που έφεραν στο κεφάλι τους στάμνες ή κρατούσαν στα χέρια του χοιρίδια. Κάτοικοι του χωριού είχαν εντοπίσει μερικά χρόνια νωρίτερα (μάλλον το 1903) το άγαλμα της Θεάς Δήμητρας ύψους 0.75μ. που κρατάει στο χέρι της ένα ρόδι (το ρόδι όπως και τα χοιρίδια είναι ενδεικτικά της λατρείας της γονιμότητας). Σήμερα τα ευρήματα αυτά βρίσκονται στο μουσείο της Τεγέας. Ο Ρωμαίος έφερε στην επιφάνεια ένα ακόμα πήλινο άγαλμα, το οποίο δυστυχώς ήταν ακέφαλο και ακρωτηριασμένο, που παριστάνει το Θεό Πλούτωνα μισοξαπλωμένο μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά. Επίσης στην κορυφή του λόφου και στις πλαγιές υπάρχουν ευκρινή θεμέλια πολυγωνικών κτισμάτων (δεν αποκλείεται μερικά από αυτά να είναι ίχνη φρουρίου) και ναού. Τέλος, κάτοικοι του χωριού είχαν ομολογήσει στο παρελθόν ότι στην περιοχή είχαν βρεθεί χρυσά νομίσματα καθώς και ένα χρυσό γουρουνάκι τα οποία χάθηκαν και πιθανώς έπεσαν σε χέρια αρχαιοκαπήλων.

Πηγές:
www.skiritida.gr
http://vlachokerasia.blogspot.com/
Αναδρομή στα περασμένα, Τάσος Γ.Στεφάνου